نگاهی به برخی از فیلمهای جشنواره؛ هفت دقیقه تا پائیز -۵
****
هفتمین کار علیرضا امینی فیلمساز جوان و با کارنامه سینمای ایران سرآغاز سینمای کلاسیک و قصهگوی این فیلمساز است. امینی پیش از این ترکیبی از سینمای ضدقصه یا بهتر بگوئیم روایت غیر خطی در محتوا و ساختار مستندگونه در فرم استفاده میکرد. ولی در هفت دقیقه تا پائیز نشان داد که در قصهگوئی نیز تبحر خاصی داشته و میتواند ذهن و حس مخاطب را درگیر داستان کند.
هفت دقیقه تا پائیز قصه تلخی دارد. فیلم روایت از دست دادن و فقدان است. امینی در هفت دقیقه تا پائیز فضائی پر تنش از روابط خانوادگی را در اجتماع معاصر به تصویر میکشد. فیلم در ابتدا با جدائی دو نفر که یکی از زندان است و دیگری برای جدائی منزل خواهرش آمده آغاز میشود ولی در ادامه موضوع تلخ مرگ و از دست دادن سارا در قصه اصلی و مرگ مشکوک به خودکشی همکار ؟ درحاشیه (اسم طنابنده در قصه رو فراموش کردم!) به قصهی اصلی و موضوعی که ذهن مخاطب و شخصیتهای فیلم را درگیر کرده و به چالش میکشاند تبدیل میشود. پس از مرگ سارا که نقطه عطف داستان است تردید، تنش و بحران در روابط نمود بیشتری پیدا میکند.
امینی در بیان قصه فضای تعلیقواری را انتخاب کرده. همین فضا موجب شده مخاطب با کنجکاوی و به صورت نفسگیری قصه را دنبال کرده و هر آن منتظر اتفاق جدیدی که گرههای داستان را میگشاید باشد. در یکی از بهترین سکانسهای فیلم و به نوعی نقطه عطف قصه زمانی که پدر برای نجات سارا و کودک دیگر به سمت ماشین میرود، دچار تردیدی میشود که ابتدا کدامشان را نجات دهد با توجه به اطلاعات کم از شخصیتها در آن لحظه، مخاطب دچار سردرگمی در تاکید کارگردان بر مهم بودن این تردید میشود ولی دقایقی بعد وقتی راز اصلی پدر سارا بر ملا میشود مخاطب به شدت منقلب شده و در فضای پیدا کردن مقصر معلق میشود.
بازی بسیار درخشان محسن طنابنده، هدیه تهرانی، حامد بهداد نشان از هنر امینی و تجربه این فیلمساز جوان در فرم دارد. شاید تنها انتقادم به فیلم به توقع من از بیان چنین قصههای باز میگردد که در این فیلم نیز انتظار داشتم فضای تردید و دنبال کردن مقصر و ایجاد بحران روحی جدیتر را مشاهده کنم. فضای که به صورت مستقیم و واضح هر کدام از شخصیتها خود را مقصر حادثه تلخ داستان دانسته و بعد از این تاکید بیشتر روی بحران به بهترین سکانس فیلم (و حتی جشنواره) در فیلم برسیم و آن زمانی است که همگی دور کیک تولد نشسته و در فضای تاریک و ساکت به آرمش ظاهری و شاید باطنی (؟) رسیده و بدون تنش و استرس کنار هم نشستهاند. احساس میکنم تاکید بیشتر بر بحران مقصر میتوانست این فضا را تاثیر گذارتر از این هم کند.
اگر فصل بارانهای موسمی را مهمترین اتفاق جشنواره انتخاب کردم هفت دقیقه تا پائیز را بهترین فیلم جشنواره انتخاب میکنم. هفت دقیقه تا پائیز فیلم بسیار خوبی است هرچند باید هشدار دهم که امینی در یک فضای جذاب احساسات شما را درگیر قصه کرده و احتمال اینکه در طول فیلم سنگینی چند قطره اشک را روی گونههای خود احساس کنید بسیار زیاد است.
فیلمی محکم که به خاطر فیلمنامه و بازی های زیبا تبدیل به یکی از بهترین های امسال شد. داستانی پر تنش از روابط انسانی که در یک شرایط روحی بد تنش ها خود را بیشتر نشان میدهند و فکر بیننده را درگیر چند داستان همزمان میکنند. بی آنکه بدانند چند داستان فکر آن ها را به خود مشغول کرده است.
شخصیت پردازی خوب فیلم از نقاط مثبت دیگر فیلم است که با بازی تکان دهنده طنابنده مصمم، هدیه تهرانی مستاصل، بهداد آشفته به خوبی در کنار هم شکل گرفته اند.
در کل داستانی که وفاداری، خیانت را در کنار هم نشان میدهد. فضای خانواده را در کنار آشفتگی خانواده نمایش میدهد. شادی را در کنار غم نشان میدهد و اگر هر نکته مثبتی نشان میدهد در کنارش تضاد و سیاهیش هم وجود دارد.
بی صبرانه منتظر اکران فیلم هستم تا بار دیگر ببینم.